TEKİLLER VE ÇOĞULLAR

Kış gelsin isterdi hep

Üşüse bile kalemlere sarılacağını söylerdi 

Sarı sayfalar battaniyesi 

Yalnızlıksa yanında yatan sevgilisi

Onun

Benim

Belki de hepimizin.

Teferruatlı hayatında tek genellediği şey 
                                                                ölümdü

Soğuk beyaz duvarlarının tırtıklarını elleriyle söktü

Yaşanmamış ne vardı diye düşünürken

  -dirsekleri pencere pervazında-

Geçmişi kafasında döndü
                                        döndü

Sadece ayakları değildi oturmaktan uyuşan

Hayata atılma çılgınlığından muzdarip aklını

Binlerce karınca bastı

Zayıflıklarıyla oynadığı saklambaçta 

Bir kez daha saklanan olmaya hak kazandı(!)

Burnundan biraz yukarı bakınca

Haydarpaşa görünürdü oysa tüm endamıyla

Öyle de şanslıydı
                          bilmezdi

Başkası görmez  
sadece hisseden hissederdi

Rüzgarında bu şehrin eğer üşürsen

Tüm bulutlarını güneşlere çevirirdi

Her tutunduğu sevinçten sonra

Şenlik yerinden cenazeye dönerdi yüreği

Her saat başı ruhunu teslim ederdi bedbahtlığa

Dilenciler neden mutluluk dilenmez diye

Tutmasan dövecek olurdu şu köprü başında birini

Daha uzun şiirler yazacağım derdi

Saçlarının önleri ona bakana saygıyla eğilir gibi

Müthiş bir tevazuyla seni karşılamasına şaşmamak gerek

Çünkü neydi

En güzel kitaplar aslında kapağı sevilmeyenlerdi.

'Gitme' diyen olurdu hep

İki elini çenesine dayayıp saatlerce bekleyen

Her gün benliğini bir bir yıkan depremler yüzünden 

Kalbinin sığınağında kendine yer belleyen

O olurdu

Ben olurdum

Biz olurduk.