OTOGAR

Bu ışık yakacak tavanı

Bu çocuk bir sağa bir sola yürümekten 

Kendi kuyruğunu yiyen delirmiş benekli gibi 

Delirecek en sonunda

Dinmeyecek 

Bağırdıkça bağıracak poşet hışırtıları

Ben bağıracağım

Utanıp kaçacak kelimelerim oysa 

Nasıl da cesaret kaçmak

Kör sokaklarda büyük sığınak 

Sanki çok güçlüymüşçesine 

Zor olanı seçecek,kalacağım 

Ama

Söylemek istediklerim kaçacak

Çatılmış bir sürü alın bana doğru bakacak

Trafik var kendime giden yollarda 

Anca ulaşıyor kalbime kan

İçime huzur

Fazla çiğnenmiş sakız gibi bi hoşluk beklerken zaman 

Tadı kaçıyor

Uzuyor 

Uzuyor

Cam kenarı isterken hayatta

Biri gelip seni zorla koridor tarafına oturtuyor 

Yeşil mavi manzaralar hayal

Önündeki koltuk duvar oluyor 

Bu ışık yakıyor tavanı

Tavandan tabana kadar ışık külleniyor

Bu çocuk rahmetli Benekli gibi deliriyor

Yüzü kan içinde kırmızı

Avazı çıkıyor poşet hışırtılarının

Ben susuyorum 

Susmak 

Ne büyük cesaret 

ne büyük sığınak

Ben yine zoru seçiyor,

Susuyorum.